8 februari 2017

Het jongetje en de verdwenen sprei.



Er was eens een heel klein jongetje. Hij was altijd vrolijk, levenslustig en nieuwsgierig naar alles om hem heen. Als baby sliep hij op zijn buik en keek in zijn kinderwagen altijd onderzoekend over de rand wat er allemaal om hem heen gebeurde.

Om zo veel mogelijk te kunnen ontdekken, besloot hij maar snel in de benen te komen en liep dan ook al los toen hij 10 maanden oud was. 
Zo’n piepklein rondhuppelend mannetje riep altijd veel vrolijke blikken van voorbijgangers op.

Toen het jongetje 1 jaar en 10 dagen oud was, werd er een zusje geboren. Ook dat vond hij reuze interessant. 
Toen ze de eerste nacht nogal hard huilde, wilde hij wel even gaan kijken wat dat kabaal toch was. Vertederd (of nieuwsgierig?) legde hij zijn handje op dat schreeuwende hoopje mens en kijk ….ze werd stil! 
Verder hebben we haar ’s nachts nooit meer gehoord.

Nog leuker werd het, toen het zusje met hem mee ging spelen. 
(Nou ja, behalve als ze alwéér zijn zorgvuldig gebouwde blokkentoren omgooide….)
Toen ze eenmaal begon te kruipen, vond hij het ook geweldig om eens te kijken of je ook paardje kon rijden, zoals hij wel eens bij pappa of een van de opa’s deed.
Zusje vond dat niet zo leuk, het was toch een beetje zwaar…..
en de moeder vond het ook niet zo’n geslaagd idee.

Ze begon eens te denken hoe ze dit spelletje een andere draai kon geven.
In een tijdschrift vond ze een patroon van een héél groot nijlpaard, 
waar kinderen heerlijk mee konden spelen en op konden springen. 
Dat moest gaan lukken, zeker nu ze een échte elektrische naaimachine had!
Totdat zusje werd geboren, werd alles nog op de trapnaaimachine gemaakt!

Het jongetje en zijn zusje werden dik ingepakt 
(want het was winter en ze moesten op de fiets) 
en met zijn drieën trokken ze naar de wekelijkse markt, 
waar een hele leuke stoffenkraam stond.
De moeder kwam hier vaak, omdat ze dan weer voordelig een leuk lapje kon kopen, 
waar precies een broek en rokje voor haar kinders uit ging.
Deze keer gingen ze met een flink stuk skai naar huis. 
(Het was in de aanbieding, dus behalve voor het nijlpaard, 
zat er ook nog genoeg aan om een overall te maken voor het jongetje, 
zodat hij lekker in de modder kon spelen als het straks weer zomer was.)

Terwijl zusje sliep en het jongetje lekker met zijn blokken aan het spelen was 
( je denkt toch zeker niet dat hij als ondernemende peuter 
nog aan middagslaapjes deed?), 
kwam langzaam maar zeker het nijlpaard tot stand.
En toen…..moest hij natuurlijk opgevuld……
Het was in de vorige eeuw,  rond 1978, dus “even” naar de quiltwinkel om fiberfill te kopen was er (nog) niet bij. Bovendien hadden de vader en de moeder niet zo heel veel centjes (de rente voor een hypotheek was toen 13%!!!) dus moest er naar een voordeliger oplossing gezocht worden.
Op zolder lag nog van alles: een oude slaapzak, wat oude truien, wat maillots met een gat in de teen (…),
 o ja, ook nog een stuk trouwjurk, waar een poppenjurkje uit geknipt was.
En daar lag ook …….DE SPREI……..

Toen de moeder haar opleiding deed als juf, kreeg ze ook allerlei handwerk-technieken aangeboden, waaronder “english paperpiecing”. 
Toen nog gewoon bekend onder het synoniem “hexagonnen maken” ofwel: 
stofjes om kartonnetjes maken.
De moeder woonde toen nog bij haar eigen moeder, die ook van handwerken hield 
en omdat ze er beiden wel plezier in hadden, werd de lapjesdoos er bij gehaald en besloten  ze samen héél veel kartonnetjes te bekleden en er een sprei van te maken. 
Met stofjes en restjes van jurken, overhemden, gordijnen, oude tafellakens…..
noem het maar op; het werd allemaal in de sprei verwerkt.
Onwetend waren beide vrouwen van het feit dat ze met een oeroude hobby bezig waren: 
PATCHWORK 
Toen de sprei af was, precies op tijd voor de trouwdag in 1973, 
paste hij precies op het huwelijksbed: 
1 deel van een Duits lits jumeaux en wel 110 cm. breed.
Niemand die hen vertelde dat er nog een tussenvulling en achterkant achter hoorde 
om het tot een echte quilt te maken. (…)
Na de geboorte van het jongetje kochten de vader en moeder een écht twee-persoons bed 
en de sprei verdween naar zolder……

Juist, dezelfde zolder waar de moeder nu naarstig op zoek was naar vulling voor het nijlpaard.
Bingo! Dàt was een mooie grote lap! Het nijlpaard werd er lekker stevig van. 
Wel wat zwaar, maar dat gaf niet, hij was toch bedoeld om op de grond te liggen.

Het jongetje en zijn zusje hebben er een paar jaar veel plezier van gehad. Maar ja, ze werden groter en speelden nog steeds heel veel samen, maar “nijlpaard springen” raakte uit de gratie.

kijk, kijk, lapje van de markt: jurkje én een bloesje!
En het kolos lag op een gegeven moment dusdanig in de weg, dat de moeder besloot om hem naar de kringloopwinkel te brengen.
Zodat andere kindertjes er misschien nog plezier van konden hebben.

 

Jààààren zijn verstreken.
 Het jongetje en zijn zusje zijn inmiddels veertigers.
Ze zijn gezond en gelukkig en gaan zelfs allebei trouwen dit jaar.
Het jongetje loopt nog steeds graag hard en zijn zusje heeft al dezelfde hobby. 
(dat hebben ze NIET van hun moeder overigens, haha)





De moeder (met altijd bezige handen) heeft inmiddels 
(na het uitproberen van héééél veel technieken) 
toch eindelijk haar favoriete hobby gevonden: quilten! 
Ze moet nu wel 140 worden om alles nog te maken wat ze van plan is.
Maar regelmatig denkt ze nog aan haar eerste patchwork-sprei…..
wat zónde toch dat ze dat weggedaan heeft! 
Niet alleen haar eerste werkstuk, samen met hààr (inmiddels overleden moeder) gemaakt, 
maar ook alle herinneringen die ongetwijfeld opgekomen waren 
als ze de lapjes nog eens zou kunnen bekijken.

Ach, wie weet…..leest iemand dit verhaaltje en realiseert ze zich dat zij (of hij ...) ooit dat nijlpaard meegenomen heeft bij de kringloop. En daar een patchworksprei in vond die ze niet aan de maakster terug kon geven omdat ze geen idee had wie dat was.
Wie weet……..

14 opmerkingen:

  1. Wat een geweldig blogje is dit. Zo herkenbaar alles .En wie weet.. wie weet komt het nijlpaard nog eens terug

    BeantwoordenVerwijderen
  2. O als dat toch zou gebeuren het, dat je die sprei terug kreeg.
    Zou je wel echt geluk moeten hebben........liefs.conny

    BeantwoordenVerwijderen
  3. O als dat toch zou gebeuren het, dat je die sprei terug kreeg.
    Zou je wel echt geluk moeten hebben........liefs.conny

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een prachtig verhaal! Dank je voor het delen. Groetjes Conny

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een prachtig verhaal! Dank je voor het delen. Groetjes Conny

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel bijzonder en mooi verhaal. Mooi om herinneringen te koesteren.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een leuk verhaal! En wat zou het bijzonder zijn als iemand inderdaad dat nijlpaard meegenomen heeft, dit leest en hem nog ergens in een vergeten hoekje op zolder heeft liggen....

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een leuk verhaal. En tja, als je deze quilt toch terug vond zou dat geweldig zijn. We lezen het dan vast wel bij je.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Met spanning heb ik je verhaal gelezen! Oh, wat kan ik me voorstellen dat je die sprei enorm graag terug zou hebben...
    Geweldig om de warmte van een gezin met kinderen in vervlogen tijden vanuit dit bericht te proeven!
    Wat een mooie tijd is dat toch geweest...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Geweldig verhaal, geweldig geschreven!! Als ik nu ergens kom, zal ik zeker opletten of ik het nijlpaard zie ......

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Prachtig geschreven Trudi! Doe de groetjes aan broer en zus, mooi nieuws dat ze allebei gaan trouwen! Groetjes Michelle

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een prachtig verhaal. Ik heb geen sprei van je meegenomen. Wel jaaaaren geleden een heel leuk rond gastendoekje (Badstof) Met een lus in het midden met klittenband, zodat je het overal ook om een stang op kan hangen. En wat vonden Adrie Zwaanstra en ik dat apart!
    Mooie tijd toegewenst ook met je kinderen!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een ontroerend mooi verhaal mam, ik dacht dat ik de nostalgische was maar weet nu van wie ik het dan tóch heb 🙏🏼😘

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je een reactie achterlaat! Dat stimuleert om door te gaan!
Groetjes, Trudy